Shree Maha Shakti Maharani Mahadevi "MATA MAHAKAREE"

ตระหนักรู้ (Realization)

Mr.Deity — Sat, 08 Aug 2009 12:35:52 +0000

มนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาอย่างเรา อย่าพยายามคาดหวังตั้งเป้าหมายแห่งการปฏิบัติคือการนิพพาน แต่ให้ตั้งหวังว่าจะขอสำเร็จถึงแดนนิพพาน ไม่กาลใดในกาลหนึ่งภายภาคหน้าด้วยเถิด เพราะการปฏิบัติบำเพ็ญให้ผลสมบูรณ์ตามเส้นทางนิพพานนี้นั้น ไม่ได้อาศัยการจุติเกิดมาเพียงชาติเดียว แต่ต้องถึงพร้อมด้วยทานบารมี มหาทานบารมี มนุษย์สมบัติ ทาน ศีล ภาวนา อันถึงพร้อมสวรรค์สมบัติ ชาติแล้วชาติเล่า อย่างนับชาติแทบไม่ถ้วนจนมาถึงชาติสุดท้ายที่ถูกกำหนดมาให้มีสิทธิ์ที่จะได้ เข้าถึง “นิพพานสมบัติ” เพราะคุณสมบัติในการสร้างสม และสั่งสม บุญบารมีมากมายมหาศาลอย่างเพียงพอ ผ่านการปฏิบัติบำเพ็ญภาวนาเพื่อออกจาก วิบาก กรรม กิเลส ตัณหา ราคะ ได้อย่างสะอาดหมดจรด อย่างไม่เข้าข้างตนเอง ได้รับการยกโทษให้อภัยเป็นอโหสิกรรมจากท่านเจ้ากรรม นายเวร บุพกรรม โดยทั้งหมด ผ่านการทดสอบจากพญามารและมารทุกตนที่ต้องการจะทดสอบ ซึ่งทั้งหลายทั้งปวงนี้สวรรค์จะเป็นผู้บอก เราไม่สามารถจะบอกตนเองได้ว่าเรามาถึงจุดใด ในเส้นทางที่เรากำลังมุ่งตรงไปสู่แดนนิพพานแล้วโดยเด็ดขาด มิเช่นนั้นแล้วคงอาจถือได้ว่าเป็นการแต่งจิตคิดเอง เข้าข้างตัวเองโดยแท้

การศึกษาธรรม หรือปฏิบัติธรรม ไม่ได้อยู่ที่เพียงแค่ การศึกษา การฟัง การอ่าน การสวด (การสวดมนต์, การศึกษาพระไตรปิฏก, พุทธดำรัส, พุทธโอวาท, พุทธพจน์, พุทธวจนะ, พุทธทำนาย) เพื่อรู้ เพื่อเข้าใจ และนำมาแต่งจิต คิดเองด้วยจินตนาการ แล้วจะคิดว่าบรรลุธรรมในอรหัตผล หลุดพ้นถึงนิพพานได้ หาเป็นเช่นนั้นไม่ แต่หากจะต้องอาศัยการปฏิบัติ “สมาธิภาวนา” ซึ่งเป็นหนทางเดียวหรือถนนสายเดียวสายนี้เท่านั้น ที่จะนำพาไปสู่การเป็นผู้รู้ที่รู้แห่งพุทธะ โดยจะต้องเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อรู้แจ้งเห็นจริง ปราศจากวาทะปรัชญาโวหาร ปราศจากการวิเคราะห์ วิพากษ์ วิจารณ์ ปราศจากอาการเคลือบแคลงสงสัย ปราศจากการตัดสินชี้ผิด หรือชี้ถูกต่อผู้ปฏิบัติด้วยกันเอง ปราศจากการยกตนข่มท่าน ด้วยข้อถกเถียงแห่งธรรมอย่างหาข้อสรุปไม่ได้ แต่ควรจะมุ่งตรง มุ่งมั่น หมั่นเพียร เรียนรู้ที่จะฝึกฝนปฏิบัติ สมาธิภาวนา เพื่อจะออกจากเวทนา มายา สภาวะลวง แห่งการเวียนว่ายตายเกิดโดยเร็ว อันมีแดนนิพพานเป็นปลายทางอันสูงสุด

องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านทรงพระอัจฉริยะภาพ มองเห็นกาลข้างหน้าไว้อย่างทะลุปรุโปร่ง พระองค์ทรงใช้ชาติเกิดอันยิ่งใหญ่และสูงส่งในวรรณะกษัตริย์นี้ เป็น “ต้นทุนแห่งการตรัสรู้” หรือการรู้จักนำเอาชาติเกิดอันยิ่งใหญ่ และสูงส่งมาเป็น “ต้นทุนแห่งชาติเกิด” มาเป็นฐานเพื่อเสริมเติมต่อในการปฏิบัติภาวนาสู่จุดสูงสุดใน “พระสัมมาสัมโพธิญาณ” ด้วยการเดินออกจากวรรณะกษัตริย์ สู่การถือบวชเพื่อหาหนทางแห่งการหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด ที่มีแต่เวทนา มายา สภาวะลวง สู่สภาวธรรม เข้าถึงนิพพาน แห่งความสุขสงบโดยแท้ ณ แดนพระพุทธภูมิหรือแดนโลกุตตระภูมิ โดยเลี่ยงที่จะดำรงอยู่ในฐานะกษัตริย์ที่มีแต่ความเสี่ยงอย่างเลี่ยงไม่ได้ ที่จะต้อง ชี้ผิด ชี้ถูก ให้คุณ ให้โทษ ชี้เป็น ชี้ตาย มวลมนุษย์ทุกชีวิตผู้อยู่ภายใต้การปกครองของพระองค์เอง หรือต้องยกทัพจับศึกทั้งเพื่อปกป้องผืนแผ่น ทั้งเพื่อขยายราชอาณาจักรให้กว้างใหญ่ไพศาลต่อไป จำต้องประทุษร้าย เข่นฆ่า พรากชีวิตผู้อื่น เบียดเบียน ผู้อ่่อนแอ ผู้น้อย ผู้ด้อยกว่า กดขี่ ข่มเหง รังแก ผู้ไม่มีทางสู้ เพื่อชัยชนะแห่งการสงคราม

รวมไปถึงความล่อแหลมต่อการหลงระเริง เหลิง หลงใหล ไปกับชาติภพภูมิอันยิ่งใหญ่ และสูงส่งในความเป็นมนุษย์ จนลืมที่จะสร้างมหากุศล ผลบุญ บารมี ให้สะอาดบริสุทธิ์ต่อเนื่องต่อไปอีก ซ้ำไม่พอกับสร้างอกุศลกรรมความชั่ว เบียดเบียน กดขี่ ข่มเหง รังแก ประทุษร้าย กลั่นแกล้ง ผู้น้อย ผู้ด้อยกว่า โดยขาดด้วย ศีลธรรม คุณธรรม จริยธรรม ความยุิติธรรม และความถูกต้อง ใช้อารมณ์ ตามความพึงพอใจ เป็นเครื่องตัดสิน โดยปราศจากหลักเหตุผล เพียงเพราะว่าไม่ได้รับการปฏิบัติเป็นที่พอใจตามความต้องการ ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นความเสี่ยง อย่างใหญ่หลวงที่จะหนีไม่พ้นความจำเป็น ที่จะต้องสร้างอกุศลกรรมความชั่วทั้งหลาย ทั้งเจตนา หรือไม่เจตนาก็ดี ซึ่งอาจจะทำให้พระชาติที่ได้สร้างสม สั่งสม บุญ บารมี มาอย่างยิ่งยวด ต้องถูกหักล้างหมดไปได้เพียงชาติเดียว และเป็นผลแห่งการเวียนว่ายตายเกิดตกต่ำ สูงส่ง ขึ้นลง วนเวียนแบบนี้ไปอีกนับชาติไม่ถ้วนก็ว่าได้

ดังนั้นมนุษย์เราทีี่มีโอกาสเกิดมาบนโลกนี้แล้วจงอย่ากระทำตนให้เสีย “ต้นทุนแห่งชาติเกิด” จงสร้างต่อให้เกิดเป็นกำไรแห่งชีวิต ดวงจิต ดวงวิญญาณ และดวงขวัญ เพื่อเพิ่มต้นทุนแห่งชาติเกิดต่อไป ให้มีต้นทุนแห่งชาติเกิด ที่ยิ่งใหญ่และสูงส่งยิ่ง ๆ ขึ้นไป อย่าให้อกุศลกรรมความชั่ว ความหลงระเริง เหลิง หลงใหล ในความยิ่งใหญ่และสูงส่งในชาติเกิด กลายเป็นทำให้ไม่เหลือกำไรที่เคยสร้าง ต้นทุนที่เคยมี กลับกลายเป็นขาดทุนอย่างย่อยยับ ล้มละลาย ตกต่ำ สิ้นเนื้อประดาตัว เหลือแต่เพียงดวงวิญญาณ ที่หิวโหย ทุกข์ทรมาน เดือดร้อน ทุรนทุราย เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ที่จะต้องชดใช้ด้วยการติดลบ เพื่อกลับไปเริ่มชาติเกิดจากศูนย์ใหม่ ในภพภูมิแห่งแดนนรกภูมิ ฉะนั้นแล้วมนุษย์ทุกชีวิต ถ้าหากยังคงจำจะต้อง เวียน ว่าย ต่าย เกิด ก็จงขอให้ยังได้ เวียน ว่าย ต่าย เกิด ในชาติ ภพ ภูมิ ที่สูงขึ้นไปเถิด จนบังเกิดโอกาสแห่งนิพพานผ่านพ้นจาก วน-เวียน-ว่าย ในกาลข้างหน้าโน้นเทอญ

การระลึกรู้ สู่การปฏิบัติ เป็นกิจวัตร (Consciousness)

Mr.Deity — Fri, 07 Aug 2009 12:37:20 +0000

หากข้าพเจ้าจะสาธยายให้ความหมาย คำว่า “สมาธิ” คือ “การปฏิบัติบำเพ็ญภาวนาบารมี” อาจจะเป็นเรื่องยากของมนุษย์ปุถุชนคนทั่วไป ที่จะปฏิบัติบำเพ็ญภาวนาบารมี ให้ควบคู่ไปกับการที่จะต้องดำเนินชีวิต กิจวัตรประจำวัน ในทางโลกเพื่อหาเลี้ยงชีพ ทำมาหารับประทานดำรงชีวิตในแต่ละวัน ทั้งสมองและร่างกายก็อ่อนเพลียและเหนื่อยล้าแล้ว ไหนจะภาระทางครอบครัว งานบ้านที่จะต้องดูแลในแต่ละวัน หลังจากกลับจากการทำงาน จึงเป็นเรื่องยากแทบเป็นไปไม่ได้เลย ของมนุษย์ในกลุ่มนี้ที่จะพัฒนาฝึกฝนสู่ความแตกฉานแห่งฌานสมาบัติอันสูงส่ง เกิดเป็นปัญญาญานแห่งการหยั่งรู้ รู้เท่าทัน “เวทนา” “มายา” “สภาวะลวง” เพื่อเข้าสู่ “สภาวธรรม” เข้าถึง “ความสุขสงบ” พบกับคำว่า “นิพพาน” นอกเสียจากจะเป็นนักบวช (เพศบรรพชิต) ผู้ถือบวช (นักพรต, ฤาษี) หรือผู้ที่เกิดมามีหน้าที่เฉพาะเพื่อมาปฏิบัติอยู่ในกุศล ผลบุญ บารมี คุณงามความดี เป็นแบบอย่างแห่งการประพฤติดี ปฏิบัติชอบ (ร่างทรง, ร่างสังขาร, ร่างบารมี, ร่างประทับ) ซึ่งจะต้องผ่านขั้นตอนการฝึกฝน ปฏิบัติบำเพ็ญ และการทดสอบอย่างมากมาย อาจจะต้องใช้เวลาหลายปี สิบปี ครึ่งค่อนชีวิต หรือตลอดทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้ ขึ้นอยู่กับบุญบารมีจากอดีตชาติที่ได้สร้างสมเสริมส่งมา ให้เป็นฐานในการฝึกฝนปฏิบัติบำเพ็ญสู่ชาติปัจจุบัน แต่สำหรับมนุษย์ปุถุชนคนทั่วไปนั้น ไม่ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสแห่ง การปฏิบัติบำเพ็ญภาวนาบารมี เพียงแต่ว่ามนุษย์เรานั้น จะสามารถหาโอกาสจากการดำเนินชีวิตกิจวัตรประจำวันในแต่ละวัน มาเป็นข้อฝึกฝนในการปฏิบัติบำเพ็ญได้หรือไม่ต่างหากล่ะ

แต่ถ้าข้าพเจ้าจะสาธยาย คำว่า “สมาธิ” ให้เหมาะสมกับมนุษย์ปุถุชนคนทั่วไปที่ต้องดำเนินชีวิตเพื่อดำรงชีวิตในทางโลกว่า “สมาธิ” คือ “การระลึกรู้ สู่การปฏิบัติ เป็นกิจวัตร” ให้เกิดเป็นสามัญสำนึกโดยพื้นฐานแห่ง “การคงสติ” อย่างไรก็ตามมนุษย์ผู้ที่ต้องการจะฝึกฝนนั้น จะต้องดำรงชีวิต ทุกกิจกรรม ทุกวินาที ทุกลมหายใจ ในทุกขณะจิต อยู่กับอารมณ์แห่งการระลึกรู้ ด้วยจิต สติ สมาธิ ความนึกคิด วาจา การกระทำ ให้จิตควบคุมจิต จิตควบคุมสติ จิตควบคุมสมาธิ จิตควบคุมความนึกคิด จิตควบคุมวาจา จิตควบคุมการกระทำ จิตที่รู้เท่าทันสิ่งเร้ารอบข้างอยู่ทุกขณะ ที่อาจจะมาเป็น กับดัก กลลวง และความเสี่ยงต่ออารมณ์ในด้านลบ รวบรวมทั้งหมดนี้ให้อยู่ภายในกรอบแห่งศีลธรรม คุณธรรม ความถูกต้อง จริยธรรม ความยุติธรรม โดยปราศจากการเบียดเบียนตนเอง คนรัก คนใกล้ชิด คนรอบข้าง ผู้ร่วมงาน ลูกน้องบริวาร และผู้อื่น รวมไปถึงสรรพสัตว์สิ่งมีชีวิตทั้งหลาย แค่นี้ก็คือว่าได้ปฏิบัติบำเพ็ญในแต่ละวันได้ดียอดเยี่ยมแล้ว เป็นผู้ชนะใจตนเองอย่างสุดวิเศษแล้ว เพราะการปฏิบัติดังกล่าวนี้ ก็คือการประพฤติตน ปฏิบัติตน ให้ออกห่างจากอกุศลกรรมความชั่วทั้งปวงได้มากแล้ว

หรืออธิบายได้อีกลักษณะหนึ่งก็คือ การใช้สติจับอารมณ์ไว้เพียงอารมณ์เดียวจึงจะเกิดเป็นสมาธิ แต่ต้องเป็นอารมณ์ในเชิงบวก สร้างสรรค์ อารมณ์แห่งความสะอาดผ่องใส อารมณ์แห่งความร่มเย็น จะต้องรักษาอารมณ์ของเราให้เป็นคุณประโยชน์แก่ตัวเรา ไม่ให้เกิดเป็นอารมณ์ในด้านลบ ไม่ให้เกิดอารมณ์ที่เป็นโทษ โดยไม่ให้เกิดเป็นไฟในอารมณ์ ที่จะเผาผลาญทำลายแม้กระทั่งคุณงามความดี กุศล ผลบุญ บารมี ที่ตนได้เคยสร้างสม และสั่งสมมา ให้ต้องดับสูญลง นอกเหนือจากการระลึกรู้ สู่การปฏิบัติ เป็นกิจวัตร ณ ตรงจุดนี้แล้ว ก็เหลือเพียงแต่การขจัด กาม กิเลส (กิเลสอย่างหยาบ และกิเลสอย่างละเอียด) วิบาก ตัณหา ราคะ นั่นคงต้องพึ่งการปฏิบัติสมาธิชั้นสูงในลำดับขั้นต่อไป เพื่อนำพาไปสู่การดับ “อาสวะ” (สิ่งที่ปนเปื้อนในจิต) ทั้งหลาย และมนุษย์นั้นให้รู้แจ้งเห็นทางออกจากสภาวะลวง เข้าสู่สภาวธรรมโดยแท้ ดังนั้นมนุษย์ปุถุชนคนธรรมดาทุกคน ย่อมสามารถปฏิบัติสมาธิ ให้เกิดเป็นบารมี ได้ทุกเวลาขณะตื่น ในทุกขณะจิตแห่งการระลึกรู้ โดยไม่จำเป็นต้องออกบวชสู่เพศบรรพชิตแห่งการเป็นพระภิกษุ ภิกษุณี พราหมณ์ หรือฤาษี เนื่องจากมีภาระหน้าที่ในความรับผิดชอบที่จะต้องทำมาหารับประทาน ดำรงชีวิตเยี่ยงฆราวาส หรือคฤหัสถ์ ทั่วไป ก็ขอให้ใช้วิธี “การบวชจิต ชำระใจ” เป็นนิจกิจวัตรประจำวัน อย่างที่ได้กล่าวมาก็สุดแสนจะเยี่ยมยอดแล้ว

ปูชนียบุคคลแห่งศรัทธา (The 1st Venerable Person)

Mr.Deity — Tue, 04 Aug 2009 05:38:55 +0000

“ขอไว้อาลัย” แก่การจากไปอย่างไม่มีวันกลับมาแก่ นางสาว พรสวรรค์ อาชญาวรบุตร (ป้าแสบ) สาวกผู้ถวายงานใกล้ชิดแห่งองค์ “พระศรีมหาศักติ มหารานี มหาเทพเทวี ในพระนาม องค์พระแม่มหาการี ผู้ยิ่งใหญ่ ปางประทานพรร่ำรวย พระแม่เจ้าแห่งจักรวาล มหาเทพกษัตรีย์แห่งสวรรค์ หนึ่งเดียวแห่งจักรวาล ผู้สร้างและผู้ทำลาย ผู้ให้เกิดและผู้ให้ดับ” สาวกผู้ที่มีความเข้มแข็งอดทน ผู้โดดเดี่ยวแต่เด็ดเดี่ยว ผู้เต็มเปี่ยมด้วยพลังแรงใจ ผู้ไม่เคยย่อท้อ ต่อโชคชะตาชีวิต ผู้ไม่เคยต้องมาเป็นภาระให้กับใคร ผู้ที่ยืนหยัดต่อสู้ชีวิตอย่างมีเกียรติและศักดิ์ศรี แม้ต้องไร้คู่ชีวิตคนเคียงข้าง แม้ต้องไร้ความอบอุ่นหัวใจในรักแท้ แม้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคปัญหาอย่างโดดเดี่ยวลำพัง แต่บุคคลที่ชื่อ นางสาวพรสวรรค์ อาชญาวรบุตร (ป้าแสบ) มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่เป็นธุระแก่ทุกคน ผู้เปี่ยมด้วยรักและศรัทธา ด้วยความซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง เป็นหนึ่งอย่างสม่ำเสมอ ไม่สนใจซ้าย ขวา หน้า หรือหลัง ต่อคำวิพากษ์วิจารณ์ ในรักและศรัทธาที่เธอมีต่อองค์พระแม่ฯ เธอยังคงไม่ลดละ ไม่เคยขาดตกบกพร่อง ในความมั่นคงตรงต่อภาระหน้าที่การรับใช้ถวายงาน ที่สวรรค์ได้มอบหมายให้ไว้บนโลกมนุษย์ตลอดระยะเวลา 7 ปีเต็ม “จนวินาทีสุดท้ายแห่งลมหายใจ” ในวันอังคารที่ 4 สิงหาคม พ.ศ. 2552 เวลา 10:00 น. โดยประมาณ

กระผมในนามตัวแทนสาวกผู้เคารพรัก และศรัทธาในความดี บุญ บารมี ที่ข้าพเจ้าได้เห็นได้สัมผัสสิ่งที่ นางสาวพรสวรรค์ อาชญาวรบุตร (ป้าแสบ) ได้ประพฤติปฏิบัติเป็นกิจวัตร ด้วยการรับใช้ถวายงานทุกบ่ายค่ำ ไปพร้อมกับการทำมาหารับประทาน เลี้ยงชีพดำรงตน ทุกเช้าค่ำอย่างสุจริต สร้างสม และสั่งสม ดี บุญ บารมี อย่างต่อเนื่อง สม่ำเสมอไม่เคยขาด แม้อายุจะต้องเข้าสู่วัยเกษียณแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังคงดิ้นรนต่อสู้ชีวิตเพียงลำพัง ด้วยพลังแรงใจที่ตัวเธอเองต้องกลั่นสร้างขึ้นมา เป็นกำลังใจให้แก่ตัวเธอเอง เพราะปราศจากคนเคียงข้างให้ไว้คอยเคียงคู่ ที่จะเดินร่วมทางฝ่าฟันขวากหนามแห่งชีวิต ทั้งวาระวิกฤติแห่งกรรมที่ต้องรับ ภาระวิกฤติแห่งชีวิตที่ต้องเจอ กับความเจ็บปวดจากคนที่เธอรัก และไว้ใจที่ทิ้งภาระไว้ให้เธอ ที่จะต้องรับผิดชอบทั้งหมดแต่เพียงลำพังทั้งที่ไม่ได้เป็นผู้ก่อ อีกทั้งบาดแผลในหัวใจ ที่เธอนั้นได้ซ่อนเก็บมันไว้อยู่ภายในเพียงผู้เดียว โดยไม่เคยร้องขอความเห็นใจ ไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากใคร ไม่เคยแม้กระทั่งที่จะเล่าระบายความทุกข์ระทมหัวใจ ได้แต่ปล่อยให้ความทุกข์ ความเจ็บช้ำ ตกตะกอนในห้วงลึกก้นบึ้งของหัวใจ ในคำว่าไม่มีใครให้ผู้อื่นต้องมารับรู้หรือรับฟัง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็คงด้วยพระบุญฤทธิ์ พระอิทธิฤทธิ์ พระเมตตา พระมหากรุณาธิคุณ แห่งองค์พระแม่มหาการี ผู้ยิ่งใหญ่ ปางประทานพรร่ำรวย ที่คอยเยียวยารักษาแผลในหัวใจเธอให้ทุเลาเบาบางและจางลง เป็นน้ำทิพย์ชโลมหัวใจไว้คลายความเหงาเศร้าในรักแท้แก่หัวใจเธอตลอดมา

หลับให้สบาย หายจากความเหนื่อยล้าและอ่อนแรง หลับให้สบาย ไปพบรักแท้ของพระแม่เจ้าแห่งจักรวาล หลับให้สบาย ไปกับแสงแห่งธรรมและแสงแห่งศรัทธาที่ไม่มีวันมอดดับ หลับให้สบาย ไปพร้อมกับ ดี บุญ บารมี หลับให้สบาย ไปพร้อมกับความซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง และเป็นหนึ่ง ถึงแดนสรวงแห่งเมืองสวรรค์ ขึ้นไปเก็บเกี่ยวอานิสงส์แห่งกุศลผลบุญบารมี คุณงาม ความดีที่เคยสั่งสม และสร้างสมมา ด้วยโอกาสแห่งองค์พระแม่มหาการี ผู้ยิ่งใหญ่ ปางประทานพรร่ำรวย ได้เปิดทางให้สร้างสม และสั่งสม ตลอดระยะเวลา 7 ปีเต็มที่ผ่านมา ขอจงมั่นใจว่าชื่อนางสาวพรสวรรค์ อาชญาวรบุตร จะถูกจารึก และบันทึกไว้ในรายนามแห่งปูชนียบุคคล ผู้ร่วมรัก และศรัทธา แห่งเทวสถานอาคารที่ประทับ และมหาวิหารแห่งองค์พระผู้เป็นเจ้า มหาเทพแห่งจักรวาล ผู้สร้าง และผู้ทำลาย ผู้ให้เกิด และผู้ให้ดับ ณ บัดนี้ได้มาถึงบรรทัดสุดท้ายแห่งบันทึกไว้อาลัย จึงขอประกาศอนุโมทนาบุญ บารมี ความดีงาม ทั้งหมด ทั้งหลาย ทั้งปวง จงไปถึงแก่ดวงจิต ดวงวิญญาณ ดวงขวัญ ของปูชนียบุคคลที่ชื่อ นางสาว พรสวรรค์ อาชญาวรบุตร เพื่อนำพาไปสู่สุคติภพ ณ แดนสวรรค์ สู่ชาติ สู่ภพ สู่ภูมิ ที่ดีและสูงส่งยิ่ง ๆ ขึ้นไป และได้รับใช้พระพุทธศาสนา มหาเทพ ในโลกหน้านั้นเทอญ

สำหรับความรู้สึกส่วนตัวของผมนั้น ผมขอกราบขอบพระคุณ มิตรภาพ ไมตรีจิต ความเมตตา กรุณา ความเอื้อเฟื้อ เอื้ออาทร การดูแลเอาใจใส่ผม เสมือนญาติพี่น้องคนหนึ่งอย่างอบอุ่นโดยไม่มีเงื่อนไข นับตั้งแต่วันที่ผมมาอาศัยอยู่ เพื่อปฏิบัติในสถานที่แห่งนี้ ผมขอกราบขอบพระคุณ ทุกครั้งในการพนมมือของป้าแสบที่ช่วยอธิฐานจิต เพื่ออวยพรเสริมส่งให้กับผมอย่างสม่ำเสมอตลอดมา ทุกครั้งที่ผมเข้าเฝ้าหน้าพระพักตร์ ขอพระพรและเพื่อรับบารมีจากพระองค์ เพื่อให้ผมได้รับความสำเร็จ ในการสร้างเทวสถานอาคารที่ประทับ มหาวิหารฯ กองทุน สมาคม มูลนิธิ เพื่อมหากุศลผลบุญบารมีอันยิ่งใหญ่ อย่างรวดเร็วและเร่งด่วนในเร็ววัน ผมจะจดจำภาพความทรงจำอันงดงามตรงนี้ไว้ เป็นพลังแรงใจ เพื่อให้เกิดเป็นกำลังใจ ไปให้ถึงสู่จุดมุ่งหวัง แห่งการสร้างสิ่งต่าง ๆ ทั้งหลายเหล่านี้ ให้เป็นไปตามทุกคำอวยพรแห่งคำอธิฐาน ที่ผมได้รับจากป้าแสบตลอดมา แม้ว่าหนทางสู่ฝั่งฝันจะอีกไกลแค่ไหนก็ตาม ผมจะนำกำลังใจจากทุกคำอวยพรแห่งคำอธิฐานตรงนี้ มาเป็นเครื่องเตือนใจคอยผลักดัน ให้ผมเดินหน้าไปให้ถึงเส้นชัย ของผู้ที่มีรักและศรัทธาเดียวกัน

สุดท้ายนี้ผมขอกราบขอบพระคุณป้าแสบแทน “ร่าง” ที่ให้ความรักและศรัทธาดูแลร่างมาเป็นอย่างดีตลอดระยะเวลา 7 ปีเต็ม ที่ผ่านมาจากประโยคที่ป้าแสบเล่าให้ผมฟังอยู่เสมอในคำตรัสบัญชาเริ่มแรกว่า “ข้าฝากร่างของข้าด้วยนะ ข้ารักร่างของข้ามาก” ซึ่งเป็นคำตรัสประโยคแรก ๆ จากการเริ่มประทับขององค์พระแม่ฯ ที่ได้เคยตรัสฝากไว้กับป้าแสบให้ดูแลร่างท่านอย่างดี และป้าแสบก็ได้ยึดถือประโยคนั้นไว้เป็น“คำบัญชา”อันเป็นประกาศิตและศักดิ์สิทธิ์น้อมนำมาปฏิบัติเป็นภาระหน้าที่อยู่เสมอ “จนลมหายใจสุดท้ายแห่งชีวิต” ด้วยการเป็นผู้ที่มีความรัก ความเคารพ ความเชื่อ ความศรัทธา ด้วยความซื่อสัตย์ ซื่อตรง มั่นคง และเป็นหนึ่ง มาโดยตลอด ต่อหน้าที่ การรับใช้ดูแลร่าง ให้ประทับร่างได้อย่างสวยสง่างาม ด้วยการมีหน้าที่สำคัญแห่งการแต่งชุดเครื่องฉลองพระองค์ 2 เวลาบ่ายค่ำ ไม่เคยขาดตลอดระยะเวลาจน 7 ปี ยอมสละแม้กระทั่งเวลาทำมาหารับประทาน ทั้งที่ไม่ใช่คนร่ำรวยหรือมั่งมีอะไร ทั้งนี้ก็เพื่อรักษาภาระหน้าที่สำคัญแห่งสวรรค์ไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ซึ่งหาได้น้อยคนที่จะสามารถกระทำตน บำเพ็ญตนได้อย่างป้าแสบ ด้วยความเสียสละ ความสม่ำเสมอ ความเสมอต้นเสมอปลาย ไม่มีอิดออด ไม่มีเงื่อนไข ไม่บ่นเบื่อ หรือเหนื่อยหน่าย ในการที่จะรักษาภาระหน้าที่สำคัญนี้แต่อย่างใด ดังนั้นจึงสมแล้วกับคำว่า “ปูชนียบุคคลแห่งศรัทธา ณ เทวสถานอาคารที่ประทับแห่งองค์พระแม่มหาการี ผู้ยิ่งใหญ่ ปางประทานพรร่ำรวย”

ด้วยความรัก และผูกพันจากพี่น้องสาวกใกล้ชิด

วันอังคารที่ 4 สิงหาคม พ.ศ.2552 เวลา 17:09 น.

สูงสุดแห่งคุณค่า (Worthiest)

Mr.Deity — Sat, 01 Aug 2009 16:10:57 +0000

ไม่มี “มูลค่า” ของสิ่งใด ไม่มี “ราคา” ค่าของใด ไม่มี “ของมีค่า” อันใด

ไม่มี “ค่าเงิน” สกุลใด ไม่มี “วัตถุธาตุ” ที่แห่งใด ไม่มี “มวลสาร” ชิ้นใด

ไม่มี “สสาร” สถานะใด ไม่มี “สิ่งสูงค่า” จากที่ใด ไม่มี “อะไร” บนปฐพี

ที่จะมาสมพระบารมี จะมาสมพระนาม จะมาสมพระเกียรติ เทียบเคียงหรือเสมอเหมือนพระองค์ได้ แม้แต่เศษเสี้ยวละอองธุลีเดียว แห่งมหาสากลจักรวาล และอนันตจักรวาล เพียงแต่สิ่งสมมติทั้งหลายเหล่านี้คือบททดสอบจิตใจของมนุษย์ว่ามนุษย์นั้นได้ให้คุณค่า แก่องค์พระผู้เป็นเจ้า มหาเทพแห่งจักรวาล ผู้สร้างและผู้ทำลาย ผู้ให้เกิดและผู้ให้ดับ ไว้ตรงจุดใดเมื่อเทียบกับวัตถุสมมติ หรือวางพระองค์ท่านไว้ตำแหน่งสูงต่ำอย่างใด บนพื้นฐานแห่งความสามารถ ศักยภาพ มูลค่า ราคา วัตถุเงินตรา ที่มนุษย์นั้น ๆ มีอยู่ ที่จะสามารถตอบแทนในพระเมตตา พระมหากรุณาธิคุณแห่งพระองค์ หรือมนุษย์นั้นจะมองเห็น วัตถุเงินตรา มูลค่า ราคา สูงกว่าคุณค่าแห่งพระบารมี พระบุญฤทธิ์ พระอิทธิฤทธิ์ และพระปาฏิหาริย์แห่งพระองค์

ปริมาณแห่งจำนวนนับ กับ อัตราส่วนและร้อยละ

(Counting Number Versus Percentage)

ดังนั้นมนุษย์เราทั้งหลายจงอย่านำเอาวัตถุเงินตรา มูลค่าราคา แห่งวัตถุสมมติ หรือสิ่งของสูงค่าราคาใดก็ตาม มาอยู่เหนือคุณค่าแห่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือนำเอา “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” ของวัตถุเงินตรา ทรัพย์สมบัติ ของสูงค่าใดๆ มาเป็นดัชนีชี้วัด ความมากน้อยในการได้ ดี บุญ บารมี ในการกราบสักการะขอพระพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือนำมาตั้งเงื่อนไขในการร้องขอกับพระองค์เลย แต่ “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” ในโลกสมมติที่มนุษย์ให้มูลค่าราคาตีค่าเป็นวัตถุเงินตราว่ามากมายมหาศาลต่างหาก ที่จะเป็นดัชนีชี้วัดทดสอบความใสสะอาดและบริสุทธิ์แห่ง จิต สติ สมาธิ ความคิด การกระทำที่ค่อย ๆ สั่งสม และค่อย ๆ สร้างสมด้วยความสม่ำเสมอ ของมนุษย์นั้น ๆ ว่า ได้ให้คุณค่าแก่พระผู้เป็นเจ้า มหาเทพแห่งจักรวาล ผู้สร้างและผู้ทำลาย ผู้ให้เกิดและผู้ให้ดับ หรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ เป็น “อัตราส่วนและร้อยละ (Percentage)” ในเชิงปริมาณมากน้อยเท่าใหร่กับสิ่งที่ตนมี และหวงแหน ในวัตถุเงินตรา ทรัพย์สมบัติ ที่เป็นเพียงแค่วัตถุที่ถูกมนุษย์สมมติให้มีค่าเท่านั้นเอง

ดังเช่น 10% ของจำนวนเงิน 100 บาท ก็จะเท่ากับ 10 บาท และถ้า 10% ของจำนวนเงิน 100,000,000 บาท ก็จะเท่ากับ 10,000,000 บาท ในเชิง “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” นั้นอาจดูแล้วต่างกันมากมายมหาศาล แต่ถ้านำมาเปรียบเทียบ ในเชิง “อัตราส่วนและร้อยละ (Percentage)” นั้นก็จะเท่ากับจำนวน 10% ซึ่งถือเป็น “อัตราส่วนและร้อยละ (Percentage)” ที่เท่ากัน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นคนจน หรือมหาเศรษฐี ก็มีสิทธิ์ทำบุญได้เหมือนกัน มีโอกาสได้รับบารมีมากกว่า น้อยกว่า หรือเท่ากัน ไม่ได้ขึ้นกับ “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” แต่ขึ้นกับ “อัตราส่วนและร้อยละ (Percentage)” ของจำนวนทั้งหมดที่มีอยู่ บวกกับความรัก ความเคารพ ความเชื่อ ความศรัทธา ด้วยจิต สติ สมาธิ ความคิด การกระทำ ที่ตั้งมั่น มุ่งตรง และมั่นคง เพื่อสั่งสม สร้างสม ดี บุญ บารมี ไม่ใช่สักแต่ว่าทำให้การกระทำนั้นเกิดขึ้น โดยสรรหาข้อแก้ตัว ด้วยประโยคที่ค่อนข้างจะเข้าข้างตัวเอง ว่าทุกอย่างขึ้นอยู่ที่จิต ถ้าขึ้นกับจิตไปเสียหมด ทำไมมนุษย์เมื่อถึงเวลาที่จะต้องรับประทานอาหาร หรือต้องดื่มน้ำเพื่อดับกระหาย ถึงไม่ใช้จิตและจินตนาการในการรับประทานอาหารหรือดื่มน้ำแทนกิริยาการกระทำ แต่โดยความเป็นจริงตามสัญชาติญาณของมนุษย์ทั่วไปนั้น ย่อมจะต้องสรรหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตตนเองทั้งการบริโภครับประทาน และการสรรหาเครื่องอุปโภคเพื่อการใช้สอยในชีวิตประจำวัน ที่ดีที่สุดเพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่ชีวิตตนเอง ตามที่มนุษย์มีกำลังที่หาซื้อมาให้แก่ตนเอง ดังนั้นเช่นเดียวกัน การที่จะสร้าง ดี บุญ บารมี อะไรก็ตามนั้น ต้องประกอบทุกกุศลกรรมความดี บุญ บารมี ด้วยความประณีตบรรจงด้วยความตั้งใจจริงในการที่จะกระทำ ให้เกิดเป็น ดี บุญ บารมี อย่างเป็นชิ้นเป็นอัน ตามกำลัง ความสามารถ ศักยภาพ ที่มนุษย์นั้นมี หรือพึงจะกระทำได้ ณ เวลานั้น ๆ

และใจความสำคัญของบทความนี้ก็คือ โอกาสแห่งการทดสอบจิตใจของผู้เป็นเศรษฐี ผู้มั่งคั่ง ร่ำรวย และมั่งมี ที่จะมีจิตที่ยิ่งใหญ่ตาม “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” ของวัตถุเงินตรา ทรัพย์สมบัติ ที่ตนมีอยู่หรือไม่ โดยปราศจากอาการยึดติดหรือหวงแหนในสิ่งดังกล่าว ซึ่งถ้าสามารถผ่านการทดสอบตรงจุดนี้ได้ ก็ถือว่าเศรษฐี ผู้มั่งคั่ง ร่ำรวย และมั่งมีผู้นั้น มีจิตใจที่ใสประเสริฐ ยิ่งใหญ่ และงดงามยิ่งนัก ที่ไม่มีจิตคิดยึดติด หวงแหน กับความมากมายมหาศาลใน “ปริมาณแห่งจำนวนนับ” ของมูลค่า ราคา วัตถุเงินตรา ทรัพย์สมบัติ หรือของสูงค่าที่มีราคา ที่ตนมีหรือครอบครองเอาไว้อยู่ หรืออธิบายอีกนัยหนึ่งได้ว่ายิ่งร่ำรวย มั่งคั่ง และมั่งมีมากเท่าใด บททดสอบแห่งจิตมนุษย์ผู้นั้นยิ่งยากมากขึ้นตาม เหมือนมีแรงดึงดูดแห่งสนามแม่เหล็ก เกิดเป็นแรงโน้มถ่วงมหาศาล เป็นพลังแห่งการยึดติด และหวงแหนอย่างมากมาย ยากแก่การจะปล่อยวางออกจากอารมณ์ และอาการยึดติดดังกล่าวได้ นอกเสียจากผู้นั้นจะต้องรู้จักการสร้างทานบารมีอันยิ่งใหญ่อย่างต่อเนื่อง ด้วยจิตสักการะ รัก เคารพ เชื่อมั่น และศรัทธา อย่างบริสุทธิ์ใจไร้เงื่อนไขและข้อสงสัยอันเป็นมิจฉาทิฐิ เพื่อลดแรงดึงดูดและแรงโน้มถ่วงอันมหาศาลนั้น ให้เบาลงแก่ดวงจิต ดวงวิญญาณ และดวงขวัญ ยามเมื่อต้องจากโลกนี้ไปด้วยอารมณ์ปล่อยวางอย่างเป็นสติ สมาธิ โดยไม่กระสับกระส่าย กระวนกระวาย หรือทุรนทุราย ด้วยยังมีห่วงเพราะหวงแหนในทรัพย์สมบัติ วัตถุเงินตราของตนแต่อย่างใด เพื่อไปสู่ชาติ ภพ ภูมิ ที่สูงส่งยิ่ง ๆ ขึ้นไป โดยไม่ตกต่ำด้วยชาติเกิดในภพภูมิต่อไปอย่างแน่นอน

ริษยา (Jealous)

Mr.Deity — Sat, 01 Aug 2009 14:52:54 +0000

ริษยาไม่มีใครเคยมีสุข

ริษยามีแต่ทุกข์ทุกสมัย

ริษยาคือหนทางสร้างบรรลัย

ริษยานั้นคือไฟบรรลัยกัลป์

เมื่อมนุษย์ปราศจากความอิจฉา ริษยา อย่างสิ้นเชิงแล้ว

มนุษย์นั้นจะเข้าถึงคำว่า มุทิตา และการรู้จักอนุโมทนา

รู้จักชื่นชมยินดีแก่ผู้อื่น เมื่อประสบความสำเร็จ หรือได้ดี

มนุษย์ผู้นั้นจะมีชีวิตในสังคมที่ตนอยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข